Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικής Αναγέννησης


Σημαντικές παρεμεμβάσεις στην εκδήλωση του Πολ. Ομίλου για τη Δημοκρατία και την Πατρίδα

Ναυάρχου Νικοδήμου 2, 105 57, Σύνταγμα, Αθήνα

Blog: www.danagennisi.eu
Ηλ. Δ/νση: press@danagennisi.gr
Τηλ. 2103314314 Φαξ: 2103217771

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εκπρόσωπος: Σταύρος Βιτάλης
Τηλ.: 6979112273


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

18/2/10

O Πολιτικός Όμιλος για τη Δημοκρατία και την Πατρίδα και το Ίδρυμα Δελιβάνη διοργάνωσε ανοιχτή συζήτηση με θέμα: «Κρίση: Πως θα βγούμε απ? αυτήν», την Πέμπτη 18/2, 7 μ.μ. στην Αίθουσα της ΕΣΗΕΑ.

Μίλησαν οι κύριοι Σάββας Ρομπόλης καθηγητής Πανεπιστημίου, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης καθηγητής Πανεπιστημίου, πρώην υπουργός Οικονομίας, ο Στέλιος Παπαθεμελής, Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης, όπου τόνισε τα εξής: Η Κυβέρνηση οφείλει να βρει ευρωπαϊκή λύση και πρέπει να διαπραγματευθεί με τους ομόλογούς της ως ισότιμος εταίρος. Όχι ως πτωχός συγγενής ή αποδιοπομπαίος τράγος.

Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να κάνει τίμιες κινήσεις συναίνεσης. Μόνο όλοι μαζί μπορούν να βγάλουν τον τόπο από την τραγωδία. Τώρα περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή είναι αναγκαίο ένα όραμα για την Ελλάδα. Να επιλέξουμε πεδία οικονομικής δράσης που συνδέονται με το μέλλον της χώρας: Aναδιάρθρωση καλλιεργειών, προϊόντα ποιότητας μετάβαση από τον κρατικοδίαιτο στον υγιή πλούτο, άλλης ποιότητας τουρισμός. Καταπολέμηση καρτέλ. Εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος, Εξαρθολογισμός δημοσίων δαπανών από τα ιλιγγιώδη έξοδα για ελαττωματικά οπλικά συστήματα μέχρι τις ιλαροτραγικές δαπάνες ΜΚΟ.

Ο λαός μας και ιδίως τα νέα παιδιά έχουν ανάγκη από πρωτοβουλίες μιας αφυπνισμένης Διανόησης και των πνευματικών ανθρώπων, για μια καινούργια Μεγάλη Ιδέα κι έναν πανεθνικό συναγερμό. Στόχος η Έξοδος από την κρίση και μια Πορεία προέλασης προς το καλύτερο.

Η πολιτική τάξη έχει «εις ολόκληρον» την μείζονα ευθύνη για την κατάσταση και την υπέρβασή της. Τα «μέτρα» της πρέπει να έχουν μέτρο. Τυχόν παραβίαση και των έσχατων αντοχών του λαού θα γεννήσει κοινωνικές εκρήξεις με απροσδιόριστη έκβαση. «Πόση δυστυχία μπορεί να αντέξει ένας λαός;» (Financial Times).

Αυτή η ώρα επιτάσσει σε όλους εξουσίες, κοινωνικούς εταίρους, απλούς πολίτες οξυδερκή σωφροσύνη.

Μπορούμε να αλλάξουμε αληθινά το μέλλον.

Ακολούθησε η καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μαρία Δελιβάνη όπου μεταξύ άλλων επισήμανε τα ακόλουθα:

«Το πρωταρχικό πρόβλημα της Ελλάδος, δεν είναι αυτό που επίσημα εμφανίζεται, δηλαδή το υψηλό δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα, αλλά η παντελής αδυναμία επιλογής και εφαρμογής προγράμματος σταθερότητας, που θα μας υποσχόταν κάποιες πιθανότητες επίλυσης των αδιεξόδων μας. Καθώς η επιβολή παντελώς ακατάλληλου σταθεροποιητικού προγράμματος κινδυνεύει να καταδικάσει την οικονομία μας σε μακροχρόνιο μαρασμό, χωρίς και να καταλήξει στην επίτευξη του επιθυμητού στόχου, που είναι ο έλεγχος ελλειμμάτων και χρέους, - εξαιτίας της αναπόφευκτης συρρίκνωσης των δημοσίων εσόδων-, . είναι πια ζήτημα ζωής και θανάτου το δικαίωμά μας να αντιδράσουμε. Να υπενθυμίσουμε, λοιπόν, στους ευρωπαίους εταίρους μας:

Πρώτον, ότι ο κ. Αλμούνια, που πρόσφατα, ήταν ο πρώτος που μας υπέδειξε ως το μαύρο πρόβατο της ΕΕ, - καθιστώντας μας έτσι βορά των απανταχού της υφηλίου κερδοσκόπων- ήταν ο ίδιος που τον Νοέμβριο του 2007 έδινε συγχαρητήρια στον πρ. υπουργό Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφη «επειδή η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που μείωνε το έλλειμμά της, κάθε χρόνο κατά 0,5% έτσι που το 2010 θα το έχει περιορίσει σε λιγότερο από 3%»!!!

Δεύτερον, βεβαίως, η χώρα μας οφείλει να περιορίσει ελλείμματα και χρέος, αλλά?.σε τι θα έβλαπτε αν, αντί για 3 χρόνια περιορισμού τους, σύμφωνα με τις προδιαγραφές- μεσαιωνικής φυσικά έμπνευσης- του Συμφώνου Σταθερότητας, μας είχε εκχωρηθεί διπλάσιος χρόνος; Για ποιους ακριβώς λόγους το διευθυντήριο της ΕΕ απαιτεί από μας- προφανώς, εν γνώσει του- παντελώς ακατόρθωτα αποτελέσματα, συνεχίζοντας ταυτόχρονα διεθνή συζήτηση, που χωρίς να έχει προοπτική καταλήγει, ωστόσο, σε καθημερινή διεύρυνση του αρχικού ελλείμματος, με τη συνδρομή των διεθνών κερδοσκόπων;

Τρίτον, πως και από ποιους αλήθεια θα μπορούσαν πια να αμφισβητηθούν οι τεράστιες ευθύνες του νεοφιλελευθερισμού, στο ξέσπασμα της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης, όταν ακόμη και ο αρχιερέας αυτού του συστημικού συνονθυλεύματος, ο πρ. διοικητής της FED Alain Greenspan τις ομολόγησε δημόσια; Παράλογη, λοιπόν, εγκληματική και πάνω απ? όλα αναποτελεσματική η απαίτηση του διευθυντηρίου της ΕΕ να επιβάλλει στην Ελλάδα πακέτο ακραίας μορφής νεοφιλελεύθερων συνταγών για την έξοδο από την κρίση. Πακέτου ανάλογου με αυτό που κατέστρεψε πολλές, κυρίως, λατινοαμερικανικές οικονομίες, δια χειρός ΔΝΤ, και ενόσω, όλες οι κραταιές ευρωπαϊκές οικονομίες ?και όχι μόνο- καταφεύγουν στην εφαρμογή επεκτατικής οικονομικής πολιτικής, για να αναρρώσουν. Γιατί, εμείς να δεχθούμε χωρίς συζήτηση το ρόλο εξιλαστήριου θύματος στο βωμό ενός φανατικού νεοφιλελευθερισμού.

Τέταρτον, γιατί να μην τολμήσουμε να πούμε κι άλλη μια μεγάλη αλήθεια στους εταίρους μας; Το πόσο δηλαδή μας έβλαψε, και συσσώρευσε προβλήματα, η υποχρέωσή μας μακρόχρονης εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας; Και όχι μόνο εμάς, αλλά και ολόκληρο τον Νότο. Και πριν απ? όλα τη βιτρίνα του νεοφιλελευθερισμού, την Ιρλανδία.

Πέμπτον, η υποχρέωση για πιο ευέλικτη αγορά εργασίας, που μεταξύ άλλων μας επιβάλλεται θα είναι, για μια σειρά από εμφανείς λόγους, πολλαπλώς, καταστρεπτική για την Ελλάδα.

Έκτον, τέλος, να υπενθυμίσουμε στο διευθυντήριο της ΕΕ, ότι η πολιτική εναντίον μας, απειλεί και τα δικά της θεμέλια.

Και επειδή η αδήριτη αυτή ανάγκη να αντιδράσουμε είναι, πράγματι, δύσκολο να απαιτηθεί από μια κανονική κυβέρνηση, αυτή να ενισχυθεί με ευρύτερη αντιπροσώπευση, από το σύνολο του ελληνικού λαού.»

50 Κέρματα των 2 Ευρώ


Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Κινέζικη κατάρα εκτοξεύεται περίτεχνα από το κακόψυχο άτομο στον ανυποψίαστο γείτονά του με την μορφή…ευχής εκφραζόμενης μεγαλόφωνα:

«Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές…»

Και αυτός που καταριέται ολοκληρώνει την «δήθεν» ευχή μουρμουρίζοντας χαμηλόφωνα…

«… και να μην διαθέτεις τις δεξιότητες που απαιτούνται για να αντιμετωπίσεις τις προκλήσεις των εποχών!!!»

Επιτρέψτε μου σήμερα να αναρωτηθώ, με το καθιερωμένο σε τέτοιες αναρτήσεις μου ύφος του αφελούς πολίτη, τελικά ποιος Κινέζος ή κακόψυχος άλλης εθνικότητας και εθνότητας καταράστηκε – δήθεν ευχόμενος – εμάς τους Έλληνες και την Πολιτική μας ηγεσία να ζήσουμε σε τόσο «ενδιαφέρουσες» εποχές; Και πώς θα μπορέσουμε ως Έθνος και ως Λαός να χειρισθούμε τις προκλήσεις αυτών των εποχών;

Δεν είναι πρόκληση να κατηγορούν εμάς τους Έλληνες ότι μπορεί να λειτουργήσουμε ως σύγχρονος ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ για την διάλυση της Ευρωζώνης και την απαξίωση του Ευρώ και της Ε.Ε. στην οποία εμείς εκπροσωπούμε το 2%;

Δεν είναι πρόκληση να προσπαθεί ο κ Παπακωνσταντίνου να αλλάξει την πορεία του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ την ώρα που ο Πρωθυπουργός μας και Προϊστάμενός του στο Υπουργικό Συμβούλιο κ Παπανδρέου λέει στα Διεθνή ΜΜΕ ότι «η Ελλάδα δεν ζητά Οικονομική βοήθεια αλλά Πολιτική στήριξη για να μπορεί να δανείζεται με ίσους όρους πληρώνοντας για τα δανειζόμενα ότι πληρώνουν και οι άλλες χώρες!...»

Δεν είναι πρόκληση επιπέδου «εισαγωγής στην Μακροοικονομία» για τον κ Παπακωνσταντίνου να έχει πληροφορήσει τον Προϊστάμενό του και Πρωθυπουργό μας ότι όταν ζητάς δανεικά αυτοί που δανείζουν θέλουν να είναι βέβαιοι ότι θα τα πάρουν πίσω και, φυσικά, τη δουλειά τους κάνουν δανείζοντας σε κάποιον με 3% επειδή τον θεωρούν φερέγγυο ενώ ζητούν από κάποιον άλλο 6% επειδή τον θεωρούν…αφερέγγυο;

Δεν είναι πρόκληση να υπόσχεσαι στον Λαό ότι «λεφτά υπάρχουν και θα δοθούν εφόσον ασκηθεί συνετή και αποτελεσματική διαχείριση»
Και μετά να του λες ότι «μας υποχρεώνουν να σου αφαιρέσουμε και τις…περισκελέες;»

Δεν είναι πρόκληση να χρησιμοποιείς ΣΗΜΕΡΑ αυτό που γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν 23 αιώνες πριν οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες όταν προσέφεραν στα αλλαλάζοντα και επικινδύνως διεγερμένα Ρωμαϊκά πλήθη «Αντί Άρτου Θέαμα;»

Καθότι όταν ξεκινάς με μισή ντουζίνα ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΕΣ από τις οποίες 1/ περιμένεις να βγάλουν πορίσματα αυτοί που ήδη εμπλέκονται και 2/ όποια και αν είναι τα πορίσματα ΚΑΝΕΙΣ δεν θα πάει φυλακή την ίδια στιγμή που ΦΥΛΑΚΙΖΕΙΣ στην ανέχεια, τη μιζέρια, τη στέρηση εκατομμύρια Ελλήνων ΚΑΤΙ…βρωμάει απαίσια και προσβάλει την κοινή λογική…

Κλείνω με ένα απλό και συνάμα χειροπιαστό παράδειγμα που φρονώ ότι περιγράφει τη σύγχρονη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ που ζούμε:

Μπήκα προχτές στην αίθουσα σεμιναρίων όπου με περίμεναν 10 φοιτητές και φοιτήτριες και έβγαλα από την τσέπη μου μία σακούλα με 50 (ΠΕΝΗΝΤΑ) κέρματα των 2 ευρώ…

Έδωσα σε κάθε φοιτητή και φοιτήτριά μου από ένα κέρμα των 2 ευρώ και τους είπα ότι αισθάνομαι γενναιόδωρος, μεγαλόψυχος και τους κερνάω από ένα 2ευρο!

Εγώ κράτησα για τον εαυτό μου και τους βοηθούς και επιμελητές μου τα υπόλοιπα 40 κέρματα των 2 ευρώ…

Λίγη ώρα αργότερα, επειδή έτσι είχαμε συνεννοηθεί, μπήκαν στην αίθουσα σεμιναρίων δύο ΕΛΕΓΚΤΕΣ διαχείρισης του Δημοσίου χρήματος και – πολύ ψυχρά - μου ζήτησαν να επιστρέψω τα 50 κέρματα των 2 ευρώ!...

Τότε εγώ απευθύνθηκα στους φοιτητές μου και είπα παιδιά άντε να δώσουμε πίσω τα κέρματα…

Τα 10 παιδιά έβγαλαν από τις τσέπες τους τα 10 κέρματα που τους είχα δώσει και τα εναπόθεσαν στα έδρανα….

Τότε εγώ άρχισα να φωνάζω,

«Τι είναι αυτά; Πού είναι τα ΥΠΟΛΟΙΠΑ 40 κέρματα;»

Σαστισμένοι οι φοιτητές αντέταξαν

«Μα κύριε Καθηγητά εσείς 10 κέρματα δώσατε σε εμάς και για τον εαυτό σας και τους παρατρεχάμενούς σας κρατήσατε ΣΑΡΑΝΤΑ κέρματα!»

Οι ΕΛΕΓΚΤΕΣ μας κοίταξαν ΟΛΟΥΣ αδιάφοροι και επέμεναν:

«Δώστε μας πίσω τα 50 κέρματα των 2 ευρώ!!!»

Και εγώ ο μεγαλόψυχος, γενναιόδωρος, έντιμος διαχειριστής του Δημοσίου χρήματος είπα ΜΕΓΑΛΟΦΩΝΩΣ:

Κύριοι φοιτητές και φοιτήτριες, αδειάστε τις τσέπες σας με ότι έχετε και δεν έχετε και σε ότι αφορά τους…παρατρεχάμενούς μου, τώρα κιόλας ξεκινώ «εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές…»

Καλημέρα…κοψοχέρηδες, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!

Η ενοχή δεν είναι τιμωρία!

του Πάνου Θεοδωρίδη

Η ενοχή από μόνη της δεν είναι τιμωρία. Η ενοχή προκαλεί τιμωρία. Αλλά προκαλεί και σωφρονισμό. Εξαρτάται από το βλέμμα του δικαστή. Ο παπάς δε δικάζει. Συγχωρεί. Ο πολιτικός δε δικάζει. Παίρνει το μήνυμα και αντίο σας. Ο πολίτης δικάζει μόνον όταν κινδυνεύει η δημοκρατία. Και τότε αποσύρει από την κυκλοφορία τον αίτιο. Στην περίπτωση της Εξεταστικής για την Οικονομία, κακώς θα ασχοληθεί μόνο με το 2004 ή μόνο με το 1980 και εφεξής.

Με ξεχωριστά πορίσματα και εκατοντάδες πειστήρια που θα δείχνουν ένα πράγμα και μόνον: όλοι ξέραμε, από το 1960, ότι θέλαμε να χωθούμε στην τότε ΕΟΚ, ανέτοιμοι και με εμπιστοσύνη όχι στις ικανότητές μας, αλλά στο ότι ήμασταν καταφερτζήδες. Εμείς μιλούσαμε για πολιτική απόφαση που πρέπει να πάρουν οι Ευρωπαίοι όταν έδειχναν να ενδιαφέρονται για τα λογιστικά μας βιβλία. Πολιτικά το είδαμε, κι αυτό αποδείχτηκε επί χούντας, όταν πάγωσαν οι διαδικασίες ένταξης και δε μας πείραξε. Και επί Παπαληγούρα, όλοι ξέραμε ότι προσπαθούμε με μαγειρέματα να παραστήσουμε πως ήμασταν ελάχιστα αγροτική χώρα και ότι φλερτάραμε με τα πρόθυρα της εκβιομηχάνισης και του ελπιδοφόρου τουρισμού.

Ολοι καταλάβαμε τη φράση του Καραμανλή του πρεσβυτέρου, όταν είπε ότι μας ρίχνει στα βαθιά να μάθουμε να κολυμπάμε. Οταν μας έκαναν τσακωτούς με το καλαμπόκι, δεν υπήρχε κανένας που να ρίξει το βάρος στον Αθανασόπουλο. Οταν μας πρωτοέδωσαν κονδύλια για υποδομές, δε βάλαμε μήτε μια ταμπέλα που να το γράφει και φτιάξαμε κοινωνικές υποδομές και δουλειά σε ανέργους. Από κοινωνία του ενός τρίτου γίναμε κοινωνία των δύο τρίτων, με τους υπόλοιπους είτε μέσα στην άρνηση ή μέσα στο ασανσέρ να αποφασίζουν ποιος θα κυβερνήσει. Και τα δύο τρίτα, μεταξύ τους σε εμφύλιο, ποιος ήταν καλύτερος.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όποιος έστελνε το χρέος του στα θυμαράκια, στην άλλη όχθη, σε απόσταση διαπλανητική, ήταν ένας καλός κυβερνήτης. Από το 1960 υπήρξαμε, βγαίνοντας επιτέλους από το φόβο και τον τρόμο του Εμφυλίου, άνθρωποι που θέλαμε γλυκιές κουβέντες, αληθινά ψέμματα, δήθεν ηθική διακυβέρνηση και όλα τα δήθεν και τάχα που συναντούσαμε στον κόσμο. Οταν πιάνανε Ιταλούς και άλλους «ούνα ράτσα, ούνα φάτσα» να κλέπτουν οπώρας και να μας παίρνουν την πρωτιά, χαιρόμασταν σαν τα παιδάκια.

Αποτέλεσμα: και πριν από το ευρώ, και έως σήμερα, δεν υπάρχει νομοθεσία, αλλά τακτοποιήσεις. Για παράδειγμα, σε κανένα μέρος του πλανήτη δεν υπάρχει σύλλογος ιδιοκτητών αυθαιρέτων, μήτε κάποια κυβέρνηση ζητάει εισφορά «για τακτοποίηση, όχι για νομιμοποίηση». Είμαστε μονίμως ολίγον έγγυοι. Τώρα που το σκέφτομαι, και το 1960 να βάλουμε όριο εξεταστικής λίγο είναι.

Πηγή: Αγγελιοφόρος