ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ
Κανένας τόπος δεν προϊδεάζει τόσο πως διασχίζοντάς τον θα υπάρξουν προβλήματα με τα υδραυλικά του, όσο η Μυγδονία. Εννοώ την πεδιάδα με τις δύο λίμνες, Κορώνεια και Βόλβη. Μαζεύει νερά από τα πρόβουνα των Κρουσίων και τα λοφάκια του Κιλκισίου και μέσα από δυο κλιμακωτές πεδιάδες, από τα Ζερβοχώρια. Ειδικά ο ποταμός Αμμίτης κατεβάζει τέτοια κροκάλα, που θα μπορούσε να κροκαλοστρώσει τη Μακεδονία. Τα ρέματα φουσκώνουν απότομα, ενώ το νερό, υπόγειο και υπέργειο, βγαίνει, αναβλύζει συνεχώς, είτε αποξηραίνεις τις γκιόλες είτε όχι.
Ολόγυρα έχει τις λιμνούλες Τάκι και Κάρι, τις πανέμορφες βρομολίμνες στο Μαύροβο και ατέλειωτα ανεβοκατεβάσματα των λιμνών, που εσείς βέβαια πιστεύετε ότι φταίνε οι εχθροί των οικολόγων, αλλά κανένας δε μου ερμηνεύει τι στο διάτανο θέλει ένα κτίσμα θεμελιωμένο τέσσερα μέτρα βαθιά στη Μεγάλη Βόλβη. Οπως συμβαίνει στη Μακεδονία, οι λίμνες ανεβοκατεβαίνουν. Οποιος θυμάται τη Βόλβη την παραμονή του μεγάλου σεισμού του 1978 ας το μαρτυρήσει.