ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ
Το παλιό σήμα της Νέας Δημοκρατίας ήταν όπως σύμπαντα τα σήματα των κομμάτων. Ενας ισχυρός συνδυασμός συμβόλων που τα χαρακτήριζε η ασκήμια. Δεν ήταν χέρι κρατούντος δάδα εκείνο, αλλά μια πυγμή. Και η δάδα έδειχνε μάλλον να καίει την πυγμή και όχι να φωτίζει.
Το νέο της σήμα, πάντως, προκαλεί απορίες. Και μπορεί να έχουν προκαταβολικά δίκιο αυτοί που δεν πολυδίνουν σημασία στα σήματα και στους συμβολισμούς, αλλά έως ένα ορισμένο όριο. Μην ξεχνάμε ότι εξακολουθεί και είναι πανεύκολο για ένα γρουσούζη καιροσκόπο με μάτι που κόβει, να ξεχωρίζει από εκατό μέτρα το μέσο ψηφοφόρο της Νέας Δημοκρατίας, ενώ τα στελέχη της μπορούν να ανιχνευτούν και από μισό χιλιόμετρο.
Κάτι η λάμψη του υφάσματος που προκρίνουν για κοστουμάρισμα, κάτι το κόντρα ξύρισμα και η λιπώδης λοσιόν με την οποία θωρακίζονται, όταν είναι να επέλθει κάποιος επίσημος, εύκολο γίνεται με λίγη εξάσκηση.

















































